Kaybolma:(

Uzun zaman oldu kendime söz vermiştim; Erva ile birdaha parklar dışında dışarıda yalnız biryere gitmeyecektim...Erva ile gezmek onun açısından çok güzel de, benim için çok sıkıntılı,ve yorucu oluyor..Çok hareketli, kendi başına gezmeyi seven, asla ve kat'a annesinin elini tutmak istemeyen bir kız çünkü o..Tek başıma üstesinden gelemiyorum artık,çünkü aşırı hareketli ve sürekli peşinden koşmak gerekiyor.Ben de artık başedemediğim için yalnız hiç çıkmamaya çalışıyordum,parklar dışında...

Lakin dün bu sözümü bozdum!Keşke bozmasaymışım dedirtti bana ama:)

Haklı nedenlerim vardı tabi..

Yaz birden gelip,sıcaklar bastırınca minik hanımın yazlık giyecek ince giysileri olmadığı için ve de biraz da canımız sıkıldığı için bir alışveriş merkezine çıkmış bulunduk...


Bir çocuk mağazasına girdik,orada çocukların oynaması için küçük masa-sandalyeler,yazı tahtası renk renk boyalar vs. vardı.Hah dedim tam bize göre:) Erva da görünce çok mutlu oldu ve oturdu boyalarla kağıtları karalamaya..Hazır o orda oylanıyorken,ben de kızıma yazlık kıyafetler bakayım dedim..Ama gözlerim bir Erva'da, bir giysilerde...sürekli yokluyordum...

Daha önce de bir kaybetme vakası yaşadığım için rahat olamıyorum, gözümü bir an olsun onun üzerinden ayıramıyorum..İçimde hep bir korku,hep heyecan...Hatta eşim bazen kızar rahat ol biraz, çok paniksin der...


Neyse ben bir kıyafetlere bakıyorum,bir Erva'ya..İşimi bitirdim,Erva'ya artık gideceğimizi söyledim,ama tabiki Erva benimle gelmek istemedi...Ben de hadi hevesini iyice alsın diyerek bıraktım,biraz daha bakınayım bari dedim...Erva gayet mutlu bi şekilde boyamalarına devam ediyor, ben de yine aynı tempoyla bir Erva-bir kıyafet bakınıp duruyorum...Ama içim rahattı;minik hanım yerinden gayet memnun,hiç kalkmaya niyeti yok diye düşünüyordum...Ama meğersem yanlış düşünmüşüm...


Ben yine kıyafetlerin bedenini aramaya çalışırken 1 dakika bile geçmeden Erva'ya bir baktım ki yerinde yok!Aman Allah'ım yahu şimdi burdaydı ya nereye kayboldu! hemen görevliye sordum gördünüz mü diye,görmedim deyince benim kalbim hızlı bir şekilde atmaya,ellerim titremeye başladı..Hızla çıktım mağazadan etrafa bakınıyorum yok! yani okadar kısa bir sürede bu kız nereye gider biri mi aldı ki??nereye kaçti? noldu? aklımı kaybedecem!!! etrafa bakınıyorum ama göremiyorum! koşturuyorum oradan orada..Hemen güvenliğe gittim anons falan yaptılar ben bir yandan ağlıyorum, ama biryandan da ümidimi kaybetmemeye çalışıyorum görevliler bulurlar inş. diyorum kendi kendime...Ama...aklıma hep bu kötü düşünce geliyor ya biri alıp hızla kaçtıysa...ozaman ben naparım!!:((


Yaşayan anneler belki bilir,insan o anda sağlıklı düşünemiyor ya da ben öyleyim...Erva'yı göremediğim anda ilk olarak oyun ve oyuncak alanlarına bakmam gerekiyordu!ama ben kızımı kaybetmenin verdiği şaşkınlık,heyecan ve korkuyla bilinçsizce ordan oraya koşturuyordum...Nihayet bilinçli bir şekilde düşünüp oyun alanlarına bakma fikri geldi aklıma..Bir bakarım ki bizim hanım halinden gayet memnun jetonlu oyuncakların içine binmeye çalışıyor!!!:)Ama mağazadan çok uzakta bu oyun alanı,nasıl yalnız başına gitmiş oraya bilmem,sanırım ben onu göremeyince sağda ararken o da sola doğru yol almış...Okadar bakınmıştım halbuki,heyecandan göremedim demekki...

Ah be kızım niye hiç düşünmezsin ki sen anneciğini..onu nasıl korkuttuğunu...üzdüğünü...


Görür görmez bir "ohhh"çektim ki işte o mutluluk dünyalara bedel...Kucakladım,öptüm,kokladım yavrucuğumu doya doya...


Ne zaman annesinin yokluğunu,onu kaybetme korkusunu anlar ki bu bebiş?? Bu yaştakiler hep mi böyle,yoksa bizimki mi çok rahat ve gamsız bilemiyorum..Ama bir kere daha ömrümden ömür gitti diyebilirim...Rabbim birdaha yaşatmasın ne bana, ne de başka annelere...