Güneşli bir gün

Bugün bahar havası gibi sıcak ve güneşli bir hava vardı dışarıda.Kızımla beraber bu güzel günün keyfini çıkarmak için Üsküdar sahildeki parka gittik.Okulların açık olmasından mıdır nedir kimsecikler yoktu parkta.Aslında ben zaten sakin yerleri severim,ama Erva gelir gelmez klasik "akadaş"muhabbeti yaptı.Nereye gittiler, gelsinler,oynayalım falan diye...Gerçekten de yanlızlığı hiç sevmiyor,şimdiden çok arkadaş canlısı bir çocuk olacağa benziyor...

Ben boğaza nazır bankta oturup bir yandan manzarayı seyredip bir yandan resimler çekerken,Erva da kendi kendine parkta oynuyordu.Daha sonra parka ailesiyle beraber tekerlekli sandalyede 8-9 yaşlarında bir çocuk geldi.Onu o halde görünce gerçekten içim acıdı,büyükleri görmeye alışmıştım da,sandalyede oturan küçük bir çocuk görünce pek bir duygulandım.Annesinden ayrılıp direk yanımıza geldi eliyle tekerleklerini ittiği sandalyesiyle.Çok kibar,konuşkan,taptatlı,güler yüzlü,sıcakkanlı bir çocuktu..

Biraz muhabbet ettikten sonra Erva'yı salıncakta sallamaya başladım,o da annesini çağırdı"nolur ben de binicem otuttur beni" diyerek...
Ervayla beraber sallandıktan sonra bizim kızın canı kaymak istedi,ama ben direk bu çocuğun da canı kaymak isteyecek dedim içimden ve öyle oldu.Erva kayarken cocuk bu sefer babasına yalvarır sesiyle"baba nolur sen de beni kaydır" dedi.Babası geldi kucağına alarak birkaç sefer kaydırdı,tabi yoruldu ve sandalyesine oturttu..

Derken başka bir çocuk daha geldi parka akülü arabasıyla.Tabi minik hanım durur mu! koşarak çocuğun yanına gitti.Sandalyeli çocuk da peşlerinden, tekerleklerini iterek..

Erva tabi tutturdu ben de binecem diye,saolsun çocuk hiç itiraz etmeden verdi ve ilk defa akülü arabayı da bugün sürmüş oldu:)


Can bu ya,sandalyeli çocuk da binmek istedi haliyle..Annesi ne kadar süremezsin dediyse de, ısrarla binmek istediğini söyleyince oturtturdular.Bir yandan eliyle gaz verip,bir yandan direksiyonu tutuyordu ama mutluluğuna da diyecek yoktu.Çığlıklarla arabayı sürdü"anne bak sürüyorum,çok güzel,benden iyi şöför olur baaak yuppii!"diyerek..

Çocuğu bu halde görünce derin düşüncelere daldım.En ufak birşeyden bile mutlu olmasını bilen pozitif,konuşurken bile gözlerinin içi gülen bu sandalyeli minik çocuk,biraz da olsa benim kendime gelmemi sağladı.Ufacık şeylere kafayı takan, canı sıkılan,karamsar olmaya hazır olan ben,Allah'a bana verdiği nimetler için daha fazla şükretmem gerektiğini hatırlattı.Daha fazla mutlu olmam gerektiğini,hayata daha umutlu bakabilmem gerektiğini hatırlattı.

Tam yürüme,koşma,atlama,zıplama zamanında sandalyede oturmaya mahkum bir çocuk,ama yine de pozitif,mutlu,umutlu...
Ağlattın beni çocuk!Dilerim Allah'tan sen de bir gün diğer çocuklar gibi kendin oturursun salıncağa,çıkarsın merdivenleri bir bir,kayarsın kaydıraktan istediğin kadar...Koşarsın gönlünce diğerleri gibi...Dediğin gibi;ileride ayaklarınla rahat kullanabileceğin arabanla çok iyi bir şöför olursun inşaallah!