13 gün olmuş yazmayalı...Yeni yılla beraber içimdeki yazma isteği de azaldı sanki.Bloga ilk yazmaya başlayadığımda her gün az da olsa yazarım niyetiyle blogun ismini "Erva'nın günlüğü"koymuştum.Ama gitgide aylık olarak yayınlanma durumuna doğru gidiyor sanki :(vakit ve istek olduğu sürece yazarım inş da aylık olma durumuna gitmez...Sühendancım senin sorman üzerine yazayım dedim,teşekkür ederim merak ettiğin için..


Bu yazma isteksizliği Gazze'deki katliamdan dolayı biraz sanırsam.Ne kadar artık bakmıyacam resimlere,tv de seyretmiyecem olanları artık dayanamıyorum desem de, yine haberlere takılıyorum..Gerçekten de çok acı bir insanlık dramı yaşanıyor,ve seyrettikçe kahroluyorum.Erva'yı her kucağıma alışımda,sarıldığımda,kokladığımda annesiz babasız kalan yavrular,yavrusunu kaybeden anne babalar aklıma geliyor...En çok da çocuğunun cansız bedeni başında feryat figan ağlayan baba gözlerimin önünden hiç gitmiyor:(Bu ne büyük bir acıdır Ya rabbim! beni de evlat acısıyla imtihan etme diyerek dua ediyorum hep...Klasik bir söz ama insan anne olunca daha bir hassaslaşıyormuş gerçekten de...

Elimden hiç birşey gelmiyor,dua etmekten başka..İnşaallah bir an önce son bulur bu insanlık dramı...

............

Gelelim küçük hanımdan haberlere..

Büyümeye kafayı taktı iyice:)Artık okula gitme isteği iyice arttı,bazen sen artık büyüdün deyince "ozaman okula gidebilir miyim?"diye bir soruyla karşılaşıyorum,biraz daha büyümen gerek diye geçiştiriyorum,ama bu seneyi de atlatırsak seneye nasipse yuvaya vermeyi düşünüyorum..Bu sene de bulabilseydim bir oyun grubu çok iyi olurdu..Artık arkadaş istiyor,oyun istiyor,faaliyet istiyor..Okul kavramını nereden öğrendi,bu ne istek derseniz;iki kere gördüğü için okul kavramını iyice somutlaştırdı kafasında,yani okullarda ne olur,ne yapılır gördüğü için az çok biliyor ve sürekli istiyor haliyle:)Büyümeyi çok istiyor.Niye böyle anlamıyorum,halbuki ben hiç sen küçüksün demiyorum,aksine sen artık büyüdün,herşeyi kendin yapıyorsun gibi övücü cümleler söylüyorum genellikle..
Yemek yerken bile eliyle yukarıyı gösterip "bööle yükselecem,ben büyücem,okula gidecem,araba kullanacam,işe gidecem" vs.diyerek yiyor:)


Konuşma ve sorulara da aynen devam...Ana-kız karşılıklı sohbet etmeye başladık iyice.Sorularıma çok güzel cevaplar veriyor,tabii o da soru soruyor.Bazen ilginç sorularına ne cevap vereceğimi şaşırıyorum:)
Yeni öğrendiği kelimelerini duyunca hayret ediyorum bazen,yahu bunu nerden öğrendi ki diyorum içimden..Gerçekten de bu dönemleri sanırım en şirin dönemleri,her gün yeni birşeyler öğreniyor,söylüyor.Geçen gece uyandığında(zaten gece uyanmaları meşhur ya,önceden bahsetmiştim)kitaplarını getirmemi istedi,ben de uykulu halimle uyumasını istedim,gece olduğunu falan söyledim,verdiği cevapla uykum açıldı:)"beni çok üzüyorsun anne!"

Ondan değişik cümleler duymak çok zevkli oluyor.Hele yarım yamalak söylediği kelimelere bayılıyorum:))

Sorular demişken,-e bilmek ekini yeni öğrendi,haliyle en çok sorduğu sorular da bununla ilgili.O kadar çok soruyor ki bazen gerçekten de ağzım yoruluyor cevap verirken:)

-anne yemeğimi yiyebilir miyim?

-oturabilir miyim?

-kitap okuyabilir miyim?

-dişlerimi fırçalayabilir miyim?...

her bir davranışından izin istiyor nerdeyse...ama çok da hoşuma gidiyor bu soruları,şimdiden çok kibar olduğunu gösteriyor,inşaallah hep böyle devam eder:)

Bugünlük de bukadar olsun.İnşaallah yazma hevesim çoğalır da birdaha arayı bu kadar çok açmam...