yeni oyun mekanımız:)

Haftasonum Burger King de geçti:) Normalde ben pek gitmiyordum o tarz yerlere,ama birkaç gündür bende kalan küçük kardeşimin ısrarıyla cumartesi günü gitmiş bulundum..Ama gittiğime de pek memnun kaldım:) Şöyleki;burger king de olan oyun parkını keşfedince, bu soğuk kış günlerinde pek park yüzü görmeyen, kapalı oyun alanlarına da henüz yaşı oralara girmeye yetmediği için oyun,park ve bilimum yerlerden mahrum kalan Erva için büyük nimet oldu..Oyun alanı labirent tarzı iki katlı,tamamen yumuşak süngerli deriyle kaplı"school bus"adında ama bence hiç de otobüse benzemeyen bir alan.Hertarafının yumuşak olması, çocukların düşseler bile biyerlerine zarar gelmemesi açısından iyi düşünülmüş..Minik hanım oyun parkını görünce çok mutlu oldu.İlk görünce biraz korkak temkinli yaklaşti,ama biraz alışınca çok sevdi.Kendine güveni iyice geldi,kendi kendine tırmanıp çıkarak,"hoop"nidaları eşliğinde kaydıraktan kayarak,biz de Erva'yı seyrederek,şirin hareketlerine gülerek vaktimizi geçirdik..O gün akşama doğru kardeşimi ablamlara bıraktım,bizimkisi de eve geldikten sonra, iyice alışmış olduğu teyzesini bir süre odaları dolaşarak evde aradı..

Pazar günü ise eşimle beraber dışarıda vakit geçirip sonrasında da bir arkadaşının evine gitmeyi planlamıştık..Ama eşimin dışarı çıktıktan sonra,1,5-2 saatliğine bir işi çıkınca, bizi bir alışveriş merkezine bırakıp işine gitti.Ben iki saat Erva'nın peşinde nasıl koşacam,nasıl yapacam diye eşime söylene söylene alışveriş merkezine girdim..Ama girdikten sonra bir de ne göreyim tam karşımda Burger King:) Her dışarı çıktığımda bir daha çıkmamak üzere tövbe eden ben, karşımda oyun alanını görünce pek mutlu oldum:) Aslında yürümek gezmek onun da hakkı,ama artık alışveriş merkezlerinde gezmekten çok, minik hanım koştura koştura yürüyen merdivenlerin yanında bitiyor,inip çıkmaktan büyük zevk alıyor .Ama bunu kendi başına yapmak isteyince beni çok yoruyor, zor zapdediyorum gerçekten:) Neyse oyun alanını görünce hemen oraya gittik tabi..Kızım kadar, ben de çok mutlu oldum..Hem ben yorulmucaktım,hem Erva çok eğlenecekti,hem de kızımı yürüyen merdiven ve benzeri tehlikelerden korucaktım böylelikle..Erva önceki günden tecrübeli olduğu için oyun alanına girer girmez,kendine güveniyle indi çıktı,zıpladı kaydı..Yavrusunun gözlerindeki mutluluk ışıltılarını görmek,bir anne için çok çok güzel bir duygu...

Eşim gelene kadar bizim de yaklaşık bir buçuk saatimiz orada geçti..Erva hiç sıkılma,yorulma bilmedi tabi..Ben de sandalye çektim oyun alanının yanına,kızımı gözönünden kaybetmiyim diye..Orada otururken bir yandan gözüm Erva'yı seyrederken bir yandan da etrafı inceledim..Oynamanın zevkine varan mutlu çocukları,birbirlerine olan davranışlarını,itmelerini, kakmalarını ve bir de anneleri inceledim çocuklarına nasıl müdahalede bulunduklarını...

Bazı anneleri gördüm ama gerçekten de çok üzüldüm bence yanlış olan hareketlerini görünce..Çocuğu oynamak için girdiği oyun alanına,annesinin ona şiddetli bir şekilde müdahalesine şahit oldum.Bir elinde bir parça hamburger,bir elinde mayonez ve ketçapa batırılmış patates kızartmaları ve zorla çocuğuna yedirmeye çalışan bir anne..Bağırışa çağırışa "bunları yemezsen oyun yok sana, gideriz eve!" diye de tehdit savuruyor..Şok oldum yaa inanamadım,3 yaş civarı çocuk büyük mutlulukla oyun parkına giriyor,tam oynayacak,annesi çok da sağlıklı! bir yiyecekmiş gibi zorla ağzına tıkmaya çalışıyor patatesleri,hamburgerleri...Çocuk ilk istemedi ama mecbur oyun oynamak için aldı ağzına yiyecekleri..Yüzünden belliydi ama, aklı oyunda ve zorla yediği..Yahu çocuk ne kadar aç olursa olsun onun mutluluğu değil midir önemli olan,niye bukadar müdahaleci olur ki o çok bilmiş anneler bilmem..

Daha o bayanın hareketleri gözümün önünden gitmemişken bir bayan daha geldi,oynar vaziyetteki çocuğunun ismini çağırararak..Bir elinde çocuk menüsünden almış olduğu oyuncak,diğer elinde de hamburgerden koparılmış bir parça.."Aç ağzını oğlum,bak bunu yersen oyuncağını veririm sana" diyor..Yuh bu seferde rüşvet diyorum içimden:) Çocuk alıyor ağzına ama anne oyuncağı vermiyor! gidiyor masadan tekrar bir parça alıyor,"bak bunu da yersen veririm" diyor,çocuk mecbur yiyor..Resmen çocuğa karşı tutarsızlık sergiliyor bu anne yaa.Birde yemek saatiyle oyun saatini karıştırmamak gerekir,madem yemek yedireceksin ilk yedir sonra oyuna gönder,neden oyun alanına uzanıp da başka çocukları rahatsız ederek,bir de gürültü kirliliği yaparak yedirmeye çalışıyorsun ki çocuğunu..Bütün bunları içimden geçirdim ama yüzüne söylemedim tabi o bayanın:)

Bir de gürültü kirliliği demişken, bir anneye daha şahit oldum orada durduğum 1,5 saat içerisinde..Oyun alanının başında durmuş 4 yaş civarı olarak tahmin ettiğim çocuğuna yönergeler veriyor.."aşağı in,orda durma,buraya geç,ordan kay"vs..Başım şişti resmen o bayanın çocuğuna verdiği talimatlardan..Benim çocuğum daha 21 aylık ve ben orada gıkımı çıkarmadım..Kızımın kendine güveni gelsin,yalnız hareket etmeyi öğrensin tek başına iletişim kursun diğer çocuklarla diye.. Bu kadar da müdahale olmaz ki pes dedirtti o bayan bana ama..Zaten oyun parkı tamamen yumuşak kaplama kesinlikle çocuk düşse bile biryerine zarar gelmez,o yüzden benim de içim çok rahattı,kaldı ki o bayanın yavrusu 4 yaş civarıydı, kendi kendine çok da rahat oynardı ama annesi rahat durmadı:)

O anda düşündüm niye bukadar müdahaleci bir milletiz biz diye..Herkes bir şekilde müdahale ediyor karşısındakine hakkı olmayarak...ve..en çok da çocuklarımıza...Özellikle babadan ziyade anneler müdahaleci çocuklarına, orada gördüğüm kadarıyla..Gördüklerime gerçekten çok üzüldüm,ileride bu kadar müdahaleden sonra gerçekten de sağlıklı bireyler olacaklar mı acaba bu çocuklar diye de geçirdim içimden.Duam inşaallah olurlar tabiki...Ama çocukların ruhsal gelişimini en çok aileleri şekillendirdiği için, illaki de ebeveynlerinin katkıları da olacaktır..Çocuklarımıza iyilik yapalım derken acaba çok mu sıkıyoruz,yemek yesinler diye daha da yemekten soğutuyor muyuz diye bir özeleştiri yapması gerek bence her annenin..Dün gördüklerim karşısında kısa bir şok yaşadım desem yeridir,başkası anlatsaydı sanırım inanmazdım bukadarına,abartıyorsun derdim ama kendim şahit olduğum için daha bir üzüldüm..Kaldı ki ben sadece 1 buçuk saat oradaydım,bütün gün orada otursaydım daha nasıl tipler görecektim kimbilir...

Erva oynayarak,ben de biraz gözlem yaparak dolu dolu geçirdik vaktimizi:)Erva bedenen çok yoruldu, ben de ben de zihnen çok yoruldum.Çocuklardan ziyade annelerin bağırışmaları hala kulaklarımı çınlatıyor zira:) Daha sonra eşim geldi ve bizi alarak çıktık oradan..Erva da çok yorulduğundan arabaya biner binmez uyudu koltuğunda..Böylelikle haftasonumuzu Erva için bol oyunlu, benim içinse şaşkınlık ifadeleriyle dolu olarak geçirmiş olduk..