Kar

2008 yılının ilk yazısını karlı bir günde yazıyorum.Çok şükür beklediğimiz kar yağdı İstanbul'da.Yağdığı ilk günde de bize bir süpriz yaptı :) Sabah erkenden sitemizin güvenlik görevlisi zilimizi çaldı..Kar nedeniyle kayan bir araba, park halinde olan iki arabaya çarpmış,bu iki arabadan biri de bizimkiymiş.Şükür ki bizimkisi çok az hasarlıydı,ama diğer arabanın hali kötüydü..Sanırım İstanbul'un Anadolu yakası, Avrupa yakasından daha beyazmış.Ben Anadolu tarafında oturuyorum,buralar baya bir beyaz..Ama annemlerin orasında pek yokmuş Avrupa tarafında.Küçükken sabırsızlıkla karın yağmasını beklerdim,kar yağsın da kartopu oynasak,kardan adam yapsak diye...Kar yağınca da zor girerdik eve, dışarıda oynamaktan..Umarım çocuklarımız da bizim gibi kar görüp, kar sevgisiyle büyürler.Küresel ısınma tehdidiyle beraber İstanbul'da kara olan özlemimiz ileride daha da artmaz..


Erva da ilk defa karı gördü ve çok sevdi..Geçen sene yağmış mıydı hatırlamıyorum,ama bu sene ilk defa büyük heyecanla ve şaşkınlıkla "ayyyy kar"diyerek,gidip gelip seyretti pencereden karın yağışını..

Geçen yazımda bahsettiğim korkuları eskisi gibi olmasa da devam ediyor..Ama biraz daha rahatladık çok şükür..Artık daha ümitliyim bu konuda,geçici bir dönem olduğunu düşünmeye başladım..Ben yapım itibariyle çok panikleyen bir insanım..Acaba böyle devam eder mi diye benimde bu şekilde korkularım vardı,ama şükür zamanla azalıyor minik kuşumun korkuları..Ama benim peşimi hala bırakmıyor,nereye gidersem mutlaka peşimde..Yanlızlık korkusu sardı sanırım..Ama bunu babası evdeyken ya da başka kalabalık bir ortamda yapmıyor şükür..Sadece ikimiz yanlızken yapiyor..Ben de mümkün olduğunca yalnız bırakmamaya çalışıyorum zaten... Bununla beraber sürekli oyunlarına beni de dahil etmek istiyor..Erva için yeni oyunlar ararken kağıt kalemin işe yarayacağını düşündüm,hem onu iyi oyalar, hem de birazcık da olsa kendi kendine birşeyler yapmayı öğrenir diye..Ama bir kere çöp adam resmi çizdim,bu sefer her kalem kağıt görüşünde"anne bebee" diyerek benden bebek çizmemi ister oldu:) Neyseki bugün kendi kendine oyalanıyor kağıt kalemle..Önceleri kalem eline geçince direk duvarlara yöneliyordu,duvarları karalamak için..O yüzden kalemleri uzaklaştirmıştım ondan.Ama artık şükür duvarların karalanmaması gerektiğini öğrendi akıllı bıdığım:) Artık sadece kağıda yazıyor..

Bu arada artık muza "nü" demeyi bırakti "muş" diyor:) Neyseki bu sözcük muzu daha çok andırıyor:)

Bu aralar bir de her öğrettiğimiz nesnenin ismini daha kolay ve daha net söyler oldu..Dili artık daha rahat dönüyor..Her gün yavrusunun bir önceki günden daha iyi konuştuğuna,sözleri daha iyi anladığına sahit olmak bir anne için çok güzel,anlatılamaz bir duyguymuş bunu anladım..Bunları gördükçe Allah'ıma bir kere daha şükrediyorum, iyiki Allah'ım bana kızımı bağışlamış diye..Bununla beraber sağlıklı olmasına da binlerce defa şükrediyorum,hele de dün akşam tv de haberlerde gördüğüm bir annenin ağlayışlarını gördükten sonra..12 yaşındaki zihinsel özürlü oğlu,annesine her gün saldırıyormuş,anne son olarak ölümden dönmüş..Oğlunun bilinçsizce, saldırgan hareketlerine maruz kalıyormuş..O annenin kollarındaki ezikleri,morartıları görünce kendimi onun yerine koydum bir an..Çok zor olsa gerek..Halimize ne kadar şükretsek azdır heralde..Allah yardımcısı olsun o annenin...